Historia

Historia parafiifasada

1585 Przybycie Jezuitów do Gdańska.
1592 Dokument erekcyjny słynnego kolegium.
1615 Budowa pierwszego kościoła poniżej Raduni.
1620 Pierwsze budynki Kolegium.
1656 Pożar kościoła – II wojna szwedzka.
1676 Budowa drugiego kościoła w obecnej lokalizacji.
1677 Jan III Sobieski odwiedza kolegium.
1687-89 Budowa nowego konwiktu.
1722-55 Obudowa kościoła i dalsze prace nad rozbudową.
1777 Powstanie „starej” dzwonnicy.
1781 Erekcja gimnazjum, w którym kształcił się Józef Wybicki – twórca Hymnu Narodowego „Jeszcze Polska nie zginęła”.
1807-13 Uszkodzenie kościoła, utrata obu wieżyczek.
1826 Rozbiórka kolegium, na którego fundamentach powstała w 1827 r.
obecna plebania.
1832 Ks. Jakub Brill pierwszym administratorem parafii.
1839 (1 maja) Erekcja parafii św. Ignacego.

Kolejni proboszczowie
1843 Ks. Jakub Brill
1866 Ks. Jan Schwaln – okres ” Kulturkampfu”
1881 Ks. Franciszek Scharmer – troszczył się o chóralny śpiew i piękną muzykę kościelną.
1891 Ks. dr Franciszek Schroter – współzałożyciel katolickiego sierocińca i domu dla upośledzonych, obecnie „Dom Dziecka”.
1897-98 Funkcję wikariusza pełnił w parafii ks. Konstantyn Dominik – późniejszy biskup, zmarły w opinii świętości.
1900 ks. Antoni Behrendt – kościół zawdzięcza mu ufundowanie w 1905 r. drogi krzyżowej i sprowadzenie z Kolonii nad Renem obraz św. Ignacego – ołtarz główny.
1926 Proboszcz Ks. Franciszek Behrendtt wraz z wikariuszem wybudował dużą ochronkę parafialną z kaplicą półpubliczną na ul. Nowiny 9.
1935 Proboszcz Dr Jan Jastak w czasie II wojny światowej i oblężenia oraz zdobycia Gdańska przez wojska radzieckie trwał pośród swoich parafian, nie opuścił owieczek. Dzięki znajomości języka niemieckiego i rosyjskiego uchronił kościół od kradzieży przez żołnierzy.
1945-75 Proboszcz Ks. Władysław Ciechorski remontuje kościół i zakrystię po zniszczeniach wojennych.
1945-47 Naprawa dachów i murów kościoła, szklenie okien.
1951 Pełna renowacja polichromii.
1954 – 60 Nabycie 2 dzwonów, 10 żyrandoli, 22 kinkietów.
1961-66 Wyposażenie kościoła w ognioodporne tabernakulum. Przeprowadzenie renowacji obrazów ołtarzowych, wmurowanie tablicy z okazji 1000 lecie chrztu Polski.
1967 Zainstalowanie ogrzewania kościoła (na olej opałowy).
1975 – 82 Proboszcz – dziekan dekanatu Gdańsk I – ks. Władysław Żywiński.
1975 Początek kapitalnego remontu fundamentów konserwacji zabytkowego wystroju zakrystii. Prowadzono starania fundamentów dokumentację techniczną. Wykonano prace konserwatorskie nad odwilgoceniem fundamentowych ścian kościoła.
1977 Odnowiono fasadę frontową kościoła. Kontynuowano prace konserwatorskie i malarskie.
1983 Proboszcz ks. dr. Ernest Klejnert. Przeprowadził malowanie kościoła i konserwację ołtarza głównego. Otworzył podziemia kościoła.
1987 Proboszcz ks. mgr Henryk Kilaczyński.
1988-2005 Za jego staraniem wzniesiono Dom Parafialny, przeprowadzono konserwację ołtarzy bocznych, malowanie fasady kościoła, remont organów, dachu kościoła i odzyskanej szkoły. Przeprowadzono kapitalny remont plebani. Pozyskana środki na zakup i montaż witraży oraz  prowadzone są starania, by świątynię upiększyły kolejne witraże.
2011 Arcybiskup Sławoj Leszek Głódź Metropolita Gdański dekretem z dnia 21 kwietnia erygował Kapitułę Kolegiacką Staroszkocką przy kościele pod wezwaniem św. Ignacego z Loyoli w Gdańsku–Starych Szkotach, który tym samym otrzymał zaszczytny tytuł Kolegiaty Staroszkockiej, a ks. Kanonik mgr Henryk Kilaczyński został Prałatem Prepozytem.
2011 Inwestytura Kapituły (25 czerwca) oraz inauguracja Kolegiaty Staroszkockiej w Gdańsku-Starych Szkotach.

Ołtarz główny
Z XVIII w. Drewniany ufundowany w 1756r. przez biskupa warmińskiego Adama Grabskiego. Obraz w ołtarzu przedstawia „Powołanie św. Ignacego do naśladowania Pana Jezusa i nawracania narodów”. Obraz namalował nijaki artysta Schut w roku 1632, utrwalił swoje nazwisko na obrazie, na kole św. Katarzyny. Obraz nabył dla kościoła ks. proboszcz Behrendt w 1908 r. w Kolonii z kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

Zakrystia
Zakrystia jest obecnie najstarszym budynkiem pochodzącym 1704 – 16 r., bardzo obszerna i wyposażona w piękną boazerię i szafy z drzwiami na których znajdują się rzeźby: Dobry Pasterz, Ostatnia Wieczerza, Ofiara Melchizedecha , Pan Jezus w Ogrójcu, umywanie nóg Apostołom oraz ofiara Izaaka. Na szafach ustawiono herby fundatorów i dobrodziejów kościoła: Donhoffów, Grabowskich oraz biskupów: Rozrażewskiego, Ostrowskiego i Czapskiego. Zakrystia jest jedną z piękniejszych w Polsce.

Ołtarze boczne
Opat pelpliński Hieronim Turno ufundował ołtarz św. Franciszka Ksawerego z kamienia ciosanego w 1756 roku. Ołtarze boczne w prezbiterium zrobiono w 1762 z marmuru zakupionego w Holandii. W 1764r. rozpoczęto budowę pozostałych ołtarzy bocznych, które miały być pokryte imitacją marmuru – stiukowe. W latach 1762 – 1766 brat Stanisław Sienicki S J malował obrazy dla kościoła. W 1765 r. kiedy biskup kujawski Antoni Ostrowski konserwował kościół jezuitów już było 10 ołtarzy w nim. I tak oprócz ołtarza św. Franciszka Ksawerego znajdują się w kościele ołtarz Maryjny – „Kochaj Maryję Sercem Jezusa”, ołtarz Serca Pana Jezusa – „Kochaj Jezusa Sercem Maryi”,, ołtarz Trójcy Świętej, ołtarz św. Alojzego Gonzagi, ołtarz św. Rodziny – dziś ołtarz Miłosierdzia Bożego, ołtarz biskupów męczenników św. Wojciecha i Stanisława, ołtarz św. Jana Nepomucena oraz św. Stanisława Kostki.

Organy
Zbudował je w 1872 r. niejaki Pan Terlecki z Elbląga, obudowa barokowa, 27 głosów.

 

 

 

Dzwonnica
Barokowa, drewniana z 1777 r. (obok kościoła) oraz dzwon z 1615 r.

 

 

 

 

 

 

Ambona
Barokowo-rokokowa z XVIII w. zakończona postacią św. Franciszka Ksawerego, misjonarza w Indiach. Cztery kolorowe figurki na ambonie reprezentujące narody z czterech krajów świata.

 

 

 

 

 

Do zabytków kościoła zaliczyć trzeba feretron z 1745 r. z pięknym obliczem Matki Bożej i Dzieciątka Jezus oraz z obrazem św. Józefa.